Concepción Arenal

Filla dun militar liberal orixinario da montaña santanderina, Ángel del Arenal, e de Concepción Ponte Tenreiro, de ascendencia aristocrática galega. A súa infancia estivo marcada pola persecución, represión e desterro que sufriu o seu pai a causa das súas ideas liberais, e pola súa morte prematura a consecuencia delas. Estudou en Madrid, nun colexio para señoritas, cun tipo de educación para nenas de clases acomodadas que máis tarde ela mesma se encargaría de someter a severa crítica por tratarse da "arte de perder o tempo". Mais a maior parte da súa cultura e formación acadouna de xeito autodidacta, especialmente a través da lectura, á que se afeccionou polo contacto coa biblioteca que a súa familia paterna tiña en Armaño (Santander), lugar a onde se trasladou coa súa nai e as súas dúas irmás tras quedar orfa de pai, e a onde regresou para coidar da súa avoa Jesusa cando esta enfermou. Tiña vinte e un anos cando morreu a súa nai. 

É bastante probable que asistise á Universidade disfrazada de home, ás aulas da carreira de Dereito, xa que nese momento non se permitía legalmente o acceso das mulleres aos estudos superiores en España. En 1848 casou con Fernando García Carrasco; a parella compartiu inquedanzas e traballo intelectual e tivo unha filla, Concepción, que morreu antes de cumprir os dous anos, e dous fillos, Ramón e Fernando. Despois do derradeiro parto a saúde de Concepción Arenal quedou delicada para o resto da súa vida. Quedou viúva aos trinta e sete anos e o seu fillo Ramón tamén morreu prematuramente. 

Foi nomeada "visitadora de prisións de mulleres" en 1863, posto que foi suprimido definitivamente dez anos despois. Na Coruña trabou unha grande amizade con Juana de Vega, condesa de Espoz y Mina. Concepción Arenal asistía á tertulia que organizaba a condesa na súa casa da rúa Real e as dúas promoveron unha asociación para visitar as mulleres presas chamada das "Magdalenas". Concepción Arenal escribía cartas dirixidas ás reclusas nas que explicaba o contido do Código penal daquela vixente (o de 1850) e comentaba algúns artigos, especialmente os que facían referencia a delitos cometidos por mulleres. Juana de Vega era a que se encargaba de lerlles esas cartas ás presas mentres Concepción Arenal se dedicaba a observar as actitudes destas durante a lectura.

As dúas últimas décadas da súa vida pasounas co seu fillo Fernando, primeiro en Xixón e, tras un breve paso por Pontevedra, en Vigo. Foron anos de moi intensa actividade social e intelectual malia o seu precario estado de saúde. Salvo pequenos períodos e por motivos de empeoramento da súa saúde, Concepción Arenal non deixou de escribir, estudar e revisar as súas propias obras e ideas, até o fin da súa vida. Boa proba diso constitúea a súa ampla bibliografía, que se agrupa, fundamentalmente, ao redor de tres grandes temas: as denominadas "cuestión social", "penitenciaria" e "feminina". A súa obra tivo repercusión internacional malia que Concepción Arenal non saíu nunca de España. Porén, enviou informes a congresos internacionais que foron obxecto de unánime aplauso por parte dos expertos alí presentes; colaborou en publicacións e libros editados en francés e inglés; ilustres personaxes do ámbito penal e penitenciario, como Roeder e E. C. Wines, eloxiaron a súa obra e persoa; libros seus, como El visitador del pobre e El visitador del preso, foron traducidos a outras linguas.

Un elemento esencial para comprender tanto a súa vida como a súa obra constitúeo a súa proximidade ao ideario liberal e krausista; malia a orixinalidade do seu pensamento destacan esas influencias, que tamén tiveron un papel importante no plano afectivo a través do seu contacto con destacadas personalidades liberais da época, coas que compartiu a un tempo relacións de amizade e proxectos de carácter social e intelectual, como o seu amigo e cuñado Manuel de la Cuesta, Salustiano Olózaga, Juana de Vega, Fernando de Castro, Francisco Giner de los Ríos, Gumersindo de Azcárate, etc.

Fonte: http://www.culturagalega.org/album/detalle.php?id=38&autor=Concepci%F3n%20Arenal

Amparo Alvajar

A noticia da morte en Monçao de Amparo Alvajar en abril de 1998 puña fin a unha biografía que só cuns poucos datos conseguía sorprender e perturbar. Sorprendía que case nada se soubera desta muller tradutora, escritora, directora teatral e funcionaria internacional que se tivera que exiliar despois do golpe militar. Amparo a través de toda a súa vida posuía unha imaxe moderna, audaz e tamén un tanto misteriosa, talvez porque agochaba unha intensa biografía en que a dor non estaba ausente. 

Nacera na Coruña o 8 de agosto de 1916, no berce dunha familia republicana creada polo xornalista César Alvajar e Amparo Jean, destacadas personalidades da cidade. Como correspondía pola súa orixe, Amparo gozou nos anos da República da activa vida cultural e política da Coruña e mesmo traballou de funcionaria no Concello. Colaboradora de Casares Quiroga, marchará con el a Madrid como persoa de confianza do seu despacho. Será desde a capital española desde onde, despois do golpe militar, teña que fuxir para Valencia, cidade onde casará con Arturo Cuadrado e terá a súa filla Silvia, que morre ao pouco de nacer a causa dunha pneumonía. Como acontece con todos os membros da súa familia, o exilio é o destino obrigado e, despois de pasar por diversas cidades francesas, foxe para Bos Aires en 1939 a bordo do vapor Massilia, no que embarcarán tamén outros deportados como a propia Mariví Villaverde, quen lembra como unha ambulancia agardaba a unha Amparo novamente preñada no porto bonaerense. Ingresa de inmediato nunha clínica pero, despois da longa e dura travesía, o neno nacerá morto. 

Na capital arxentina, Amparo traballa como tradutora de escritores ingleses e franceses e estrea con éxito dúas obras de teatro da súa autoría -El balcón de los Lester eAmada y tú-, nas que se ocupa tamén da dirección de escena, en colaboración con Agustín Caballero. A traxectoria de Alvajar continúa vencellada a distintas organizacións internacionais, primeiro como tradutora da ONU en Nova York, traballando no Correo da Unesco en París e, por volta de 1960, como funcionaria nas oficinas da Organización Mundial do Traballo en Xenebra, cidade cun importante movemento teatral, onde dirixiría obras de Lope de Vega, Moratín, Buero Vallejo ou García Lorca. Durante todo o seu exilio, Amparo continuará mantendo os seus ideais republicanos e en 1961 concédenlle a "Orde da Lealdade á República Española", da que é nomeada "cabaleiro". 

"Cunha obra moi disgregada polas circunstancias, é unha das mulleres de formación intelectual máis traballada da Galiza de hoxe e unha importante escritora, con obra feita e tamén espallada nunha e outra cidade, Bos Aires, Nova York, París, Xenebra" destacou dela Luís Seoane ao tempo que anunciaba que, nos anos setenta, Amparo matinaba "traballar novamente para Galiza desde fóra, aínda que non deixou endexamais de traballar para ela, como ocorre con moitos escritores e artistas da xeración cuxa obra foi feita, por circunstancias especiais, no estranxeiro e moitas veces nas peores condicións. Unha obra non rexistrada aínda na súa totalidade, en ningunha publicación galega actual". A súa irmá Ana María Alvajar relata nas súas memorias Soltando lastre(Ediciós do Castro) o tempo que compartiu con Amparo. De especial relevancia son as cartas recollidas no volume que tamén ela preparou, Notas sobre Amparo Alvajar, exiliada gallega (Ediciós do Castro). Lembraba Ana María que os irmáns Alvajar -Amparo, Javier, Ana María e Teresa- só se volveran atopar, despois de 1936, en París en 1955 con motivo do falecemento do seu pai, César Alvajar. Diciamos que a súa morte descubriu tamén un personaxe perturbador porque Amparo levaba xa tempo vivindo nunha casa en Monçao, xusto na fronteira que nunca máis quixo atravesar. En silencio, como foi a volta de tantos exiliados e exiliadas. O casarón escollido para pasar os seus últimos días era case infranqueable, segundo comentaba a súa irmá Ana María, que intentaba con forza manter o contacto con ela. Amparo, a muller que percorrera medio mundo, procuraba que a súa porta se mantivese sempre pechada.

Fonte: http://www.culturagalega.org/album/detalle.php?id=40&autor=Amparo%20Alvajar

Galicia no ano 2116 - Os Xogos da Fame (trailer)

Licantropía asasina

La primera vez que me transformé fue en la montaña de Couso. Me encontré con dos lobos grandes con aspecto feroz. De pronto, me caí al suelo, comencé a sentir convulsiones, me revolqué tres veces sin control y a los pocos segundos yo mismo era un lobo. Estuve cinco días merodeando con los otros dos, hasta que volví a recuperar mi cuerpo. El que usted ve ahora, señor juez. Los otros dos lobos venían conmigo, que yo creía que también eran lobos, se cambiaron a forma humana. Eran dos valencianos. Uno se llamaba Antonio y el otro don Genaro. Y también sufrían una maldición como la mía. Durante mucho tiempo salí como lobo con Antonio y don Genaro. Atacamos y nos comimos a varias personas porque teníamos hambre.

Manuel Blanco Romasanta, CAUSA Nº 1778: CAUSA CONTRA HOMBRE LOBO, JUZGADOS DE ALLARIZ (ORENSE)

Estas foron as declaracións dun dos asasinos máis nomeados na historia de Galicia. Un psicópata galego, o primeiro e único caso de licantropía clínica en España; un dos personaxes máis sinistros de todo o século XIX. 

Chamábase Manuel Blanco Romasanta, pero era máis coñecido coma: O HOME LOBO GALEGO

ÉL PODERÍA SER A ORIXE DO HOME DO SACO OU 

O SACAMANTEIGAS DA TRADICIÓN POPULAR...

Moitos misterios xorden a raíz deste caso... ¿qué hai de certo en todo isto?, ¿sufría o autor criminal licantropía de verdade ou era unha intrincada escusa para intentar librarse das condeas por asasinato?

Coñezamos a historia:

Romasante naceu en 1809 na provincia de Ourense e aínda que na súa partida de nacemento consta coma Manuela, é un home. Levou unha vida común ata a chegada da morte da súa muller, que daría fin a esa vida aparentemente cotiá. Dedicouse á vida ambulante e ermitaña e aínda que fuxiu dunha asusación de asasinato, anos máis tardes non puido escapar delas...

Alegou posuír unha fada ou maldición botada por unha meiga que lle facía transformarse, e mais tarde que se trataba dunha enfermidade. Tamén se pensa que o seu ''brote psicótico'' puido ser debido a unha intoxicación producida pola inxesta de centeno contaminado (equivalente ao LSD)

Os escenarios dos crimes eran os bosques de Redondela e Argostios. Durante anos eludiu á xusticia, cometiendo asasinatos. Romasanta afirmou que, vítima do maleficio que o volvía lobo, matara a trece persoas a sangre fría, usando as mans e dentes para acabar coas súas vidas e comer os seus restos.

4 médicos e 2 ciruxáns evaluaron psíquica e físicamente a Manuel Blanco Romasanta e decretaron que non perdera a razón nin a moral en ningún momento. Diagnosticáronlle licantropía clínica, unha enfermidade cuxa doenza lle facía responsable, en contra da súa vontade, da morte de varias persoas. 

Parece que en 1852 a súa licantropía cesou, levándose a cabo o xuízo definitivo polo asasinato dun total de 9 persoas, todas elas mulleres ou nenos. A resolución foi pena de morte e unha multa de 1.000 reais por vítima.

Sabiades que...?

Isabel II interviu en contra da resolución á morte que lle impuxera o xuiz. 
Segundo a reina, había que impedir a morte de Romasanta porque podería ser moi útil no campo da investigación científica, polo que a condena do suxeito pasou de pena de morte a cadea perpetua.

Finalmente, Manuel Blanco Romasanta morreu aos 54 anos dun cancro estomacal mentres compría condena.

Se queredes coñecer máis profundamente a historia do home lobo galego, mirade este vídeo:

O fundador do PSOE é de PODEMOS

Dous homes co mesmo nome, mesma ideoloxía... en tempos diferentes.

1850 y 1978 viron nacer a dous homes que non só comparten nome, senón principios.

Dous partidos distintos, dúas épocas distintas... pero dúas Españas coas mesmas necesidades políticas.

Pablo Iglesias Turrión é un nome moi soado no panorama político actual. É o nº 1 de PODEMOS, partido de esquerda español fundado en xaneiro de 2014, hai nada. A pesar da súa curta vida, acadou resultados electorais históricos, sendo o 4º partido máis votado nas últimas eleccións europeas e 3ª forza política nas últimas eleccións xerais españolas.

Moi criticado pola dereita pola súa apariencia informal e por criticar, sen pelos na lingua, o abusivo estado de corrupción na que se atopa España. 

Pois ben, non é o único Pablo Iglesias que algunha vez estivo en desacordo co goberno establecido. De feito, a nai do nº1 de PODEMOS, non lle púxo ese nome ao nacer por casualidade, senón en honor ao Pablo Iglesias do que falaremos a continuación. 

Pablo Iglesias Posse, o seu tocaio, foi o fundador do PSOE (Partido Socialista Obreiro Español), pero foi, sobretodo, un rebelde.

Naceu no ano 1850, en Ferrol, e dende cativo non tivo unha vida doada. Foi coa morte do seu pai, cando él contaba con só 3 aniños, cando marchou, coa súa nai Juana e o seu irmán Manuel que aínda era un bebé, para Madrid... andando.
Instaláronse para vivir nun faiado, xa que o familiar que os ía acoller, falecera. Pablo foi internado no ''Real Hospicio del Ave María y San Fernando'', onde aprendeu a ler e escribir por colaborar como tipógrafo. Pouco tempo despois comezou a colaborar no xornal La Iberia.
Durante o Sexenio Revolucionario (1868-1874) converteuse nun autodiacta, e ahí empezou a darlle forma ós seus pensamentos.
Acadou o posto de presidente da ''Asociación General del Arte de Imprimir'', onde formula en clandestinidade un novo partido obreiro-socialista, que o 2 de maio de 1879 sería por fin o PSOE.

Non debemos esquecer que o PSOE que se fundou en 1897 tiña un espírito moito máis reivindicativo, de esquerdas, do pobo, das loitas contra as inxustizas que de dan nos que non teñen as carteiras a reventar de cartos... máis humano que agora.
Hoxe, en 2016, estamos fartos de escoitar na morea de casos de corrupción no que anda metido o PSOE (entre outros moitos partidos políticos). 
Pensades que Pablo Iglesias Posse fundou este partido con este fin?

O doping dos Muñoz (Saga Orixes #2)

Boas, namorados!

Na anterior entrega desta saga das Orixes faleivos de Pedro Muñoz, o meu avó. 

O que non sabedes é que hay outro Pedro Muñoz na miña familia, o meu tío. E sabedes o mellor? Foi moi famoso en España na década dos 80 pola súa profesión de ciclista.

Pedro Muñoz Machín, o meu tío.

Por motivos familiares, só tratei con él cando era pequena, sen embargo interésame moito a súa faceta como ciclista, porque esa profesión motivouna o meu avó, quen lle regalou a súa primeira bicicleta. Tiña 6 anos, e  entusiasmouse tanto que, dende entón o seu soño foi ser ciclista profesional... e conseguiuno.

                                              

Hai un tempiño, buscando información en Internet sobre esta etapa na vida do meu tío, atopei unha noticia no periódico El País que me impactou (link á noticia):

El ciclista Pedro Muñoz, cuatro meses de sanción por 'doping'

• El contraanálisis confirmó el positivo del corredor del Teka en la Vuelta a la Comunidad Valenciana

Na Volta a España de 1982, na 17ª etapa, fíxose unha análise antidopaxe e as análises do meu tío deron... POSITIVO.

Inmediatamente falei co meu avó, que traballou man a man co meu tío, removendo Roma con Santiago para que poidese ascender no mundo do ciclismo.

Contoume que él quedou igual de sorprendido ca min cando viu o resultado da análise.

O meu tío xuroulle que nada era certo e aínda co misterio de se houbo ou non unha manipulación nas análises, a sanción foi non poder competir durante 4 meses.

A súa carreira como ciclista durou ata 1986, con dúas etapas completadas no París-Niza.

Os anos posteriores adicouse a súa empresa de roupa deportiva, con varias tendas en diferentes puntos de España. Hoxe, con 57 anos, continúa este oficio.

Deixando a un lado se a historia do doping é certa ou non, eu coñezo ao meu tío de forma persoal e coma unha Muñoz máis da familia, síntome orgullosa do seus méritos profesionais, que foron moitísimos.
Ademáis, non hai que esquecer que logrou cumprir o seu soño, e iso e o mellor que lle pode pasar a unha persoa.

♥

E isto é todo por hoxe, namorados.

Qué vos parece esta historia?

Lémonos na próxima entrada! Ide pola sombra, meus! ;)

Las bragas de Camilo José Cela (Saga Orixes #1)

Antes de nada, debo aclarar que todo o que escriba aquí está totalmente exento de carácter ofensivo. A información na que me basei é obtida a base de entrevistas ao meu avó, quen ten un punto de vista persoal e totalmente respetable. Pido desculpas de antemán se alguén se sinte ofendido.

Moi boas, namorados!

Tal vez o título desta entrada vos resulte curioso...

Entenderédelo se seguides esta historia:

Este é meu avó, Pedro Muñoz Arroyo.

Naceu en 1934 en Castilla La Mancha. Ten 81 anos e sigue dando guerra.

Poderíavos dicir o bó pai e avó que é, pero vou pasar directamente ao lío.

Un dos seus oficios foi e é o de escritor. 

Velaiquí un dos seus libros, o único publicado polo momento. 

Podedes atopalo en GoogleBooks,
 Amazon e Iberlibro (entre outras
 páxinas web de venta de libros).

O título, Todo por las bragas (que por certo, esa foto é do tendal da miña avoa...) ven pola cantidade de mulleres que foi coñecendo ao longo da súa vida e cómo elas, o foron levando dun sitio a outro do mundo.

Publicouno en 1999 (tiña eu 2 anos).

Trátase dunha autobiografía, aínda que él mesmo recoñece que engadiu ''trazos extra'' para que o enlace dunhs anos e outros fose máis levadeiro.

Para escribir o libro, a única fonte que usou para escribir este libro foi a súa memoria; a instantánea e a que garda nos seus diarios, que escribe un cada ano dende que ten uso de razón.

O contido é crítico-social, xa que amosa sen tapuxos a sociedade na que el se criou dende neno, aínda que tamén ten un ton humorístico e ás veces un pouco dramático.

Síntome moi orgullosa del. Crecín vendo cómo día tras día escribía nos seus diarios e traballaba nos seus libros. Isto influenciou en mín, contaxioume o seu entusiasmo polas letras e a literatura. Por iso, dende pequena encántame ler e escribir e a día de hoxe estou dentro do mundo das editoriais e etudando un bacharelato de letras.

♥

Pois ben, despois de coñecer a obra do meu avó, cóntovos unha experiencia que me deixou marcada e que ten que ver co meu avó, co seu libro e coa literatura:

Ai un tempo vin ao meu abó lendo La familia de Pascual Duarte, do famoso Camilo José Cela. Foi coincidencia que eu o rematara de ler esa misma semana para a escola, así que aproveitei para comentar a lectura con él... 

Lin ese libro hai nada, yayo, gústache? :D

Sí... u.u

Qué pasa? Non pareces moi convencido.

E que lle gardo algo de rencor a este homiño... 

Cómo dis?

Sí, home sí, ao Camilo este :<

Falas del coma se o coñeceras de toda a vida xD

...

Yayo?

Como se non coñeceras a historia... ¬¬

Qué historia? Nunca me contas nada! >.<

Como? :O Non a sabes? e.e Pois...

E AHÍ COMEZOU TODO

A continuación, o relato do meu avó (non ten perda)

________________________________________________________________________________________________

Camilo José Cela... ese... ese era ERA UN TÍO GUARRO. 

Nas comidas onde se reunía con moita xente tirábase peidos e as señoritas que tiña ao lado lle dicían: ''Non se preocupe, Camilo, xa digo que fun eu''.

Camilo José Cela

Ademáis, era moi engreído. Claro, él, que viña da capital, non sei qué e non sei canto, tiña aires de grandeza. E todo o mundo lle lamía o cú. 

Aínda así, eu agochaba as orellas, porque claro, eu non era ninguén.

Pero logo comezaron os problemas... 

Eu publiquei o meu libro, coma xa sabes, e él non puido con iso. Tiña envexa de que eu, que o pouco que fun á escola foi para aprender a sumar e xuntar unhas cantas letras, houbese publicado un libro. 

Tachoume de estafador, díxome á cara que alguén que non foi a escola non é capaz de escribir un libro coma o meu. 

Non quería saber nada dos manuscritos que tiña na miña casa do borrador do libro nen nada, chamoume embustero e foise morto de envexa, porque non tiña outra cousa...

E sabes qué? O moi cabrón falou coas librerías e quioscos da cidade para que rexeitaran vendelo.

A única forma que tiven de poder vendelo foi coller o coche, caixas e caixas cos meus libros dentro e ir por toda España deixando exemplares en cada librería que atopaba.

E dígoche unha cousa, él escribirá moi ben e todo o que ti queiras, pero escribe fantasías, cousas inventadas, e eu no meu libro conto o que os demáis non se atreveros a escribir: as verdades.

__________________________________________________________________________________________________

As conclusións son persoais de cada un, namorados!

Lémonos na próxima entrada.

Biquiños, meus! Ide pola sombra ;)

Bodas celtas no 2015?

Moi boas, namorados!

O que hoxe véñovos falar dun tema que a min encántame... o Lugnasad de Cedeira, unha festa anual temática que se leva a cabo en Cedeira cada mes de agosto para conmemorar o noso legado celta.

Para mín é a mellor festa das que hay nesta localidade, e como eu xa levo unhs cantos anos acudindo, vouvos contar de qué vai isto.


Para comezar, tedes que saber o básico: oficialmente, o Lugnasad comeza o último venres do mes pola mañá cos preparativos e demáis e remata o domingo á noite, (dando fin tamén as festas de verán en xeral)

O primeiro que fai a xente é reunirse en grupos (clans) na parte das dunas da praia, elixen sitio e póñense coa contrución de casetas inspiradas na época celta. (Aquí soe comezar a festa, un cubatiña aquí, outro alá... para conectar co espírito ancestral celta, sabedes? :p)

Como vedes, ata os máis pequenos participan.

Fanse verdadeiras chuladas! Estar alí é a hostia coma estar entre celtas de verdade... A xente disfrázase, póñense falsas tatuaxes de simboloxía celta, fanse churrascadas (e botelladas...), loitas, concursos e xogos.
Ademáis, para acompañar ó ambiente, están instaladas na zona unhas casetiñas de venta con panes rústicos, doces tradicionais e chorradiñas varias que a todos nos gustan.

Se se fai ben e cun un bo grupo de amigos, a festa que se monta alí pode chegar a ser moi grande... xa vedes!
Non coñezo a ninguén que fose e non o pasara ben. 

O sábado é o día máis especial...pola noite lévanse a cabo as bodas celtas, o momento esperado. E son reais! A unión nupcial oficial é de un ano e calquera parella que o desexe pode casarse nesa ocasión.
Sen dúbida é unha experiencia inolvidable que nos permite facernos unha idea de cómo era a vida hay centos de anos e contactar con ese legado mítico.

Decídeme, namorados, metinvos as ganas no corpo?

Pois xa sabedes, o próximo agosto véxovos alí!

Saúdos, lémonos na próxima entrada.

Ide pola sombra ;)

Diario dunha teenager megalítica #1

Querida pedra:

Roubeille a papá o cincel afiado para poder escribir un anaco neste diario. Espero que non se decate ata a hora da caza, porque roubar está prohibido aquí en Castroland, e se me descubre serei expulsada e levarame ao castro que hai detrás da montaña (e todo o mundo sabe que alí as rapazas tamén cazan e loitan, aínda que eles o neguen).

Esta é a primeira vez que escribo e non é tan sinxelo como parece... xa me lastimei tres veces  a man no que vai de frase, así que só che contarei o máis relevante.

Chámome Ausa e teño 16 solsticios de inverno. 
Como xa che contei, vivo en Castroland, o cuarto castro máis grande de toda Gallaecia. A vida aquí encántanme. Teño un irmán máis pequeno que eu. Síntome moi afortunada... a verdade é que poucos bebés chegan a sobrevivir.

En Castroland a mayoría dos homes cazan, pescan e edícanse a tratar cos castros das proximidades. As mulleres recolectamos frutos silvestres, despelexamos os animais mortos para cociñalos despois e cultivamos as terras con sementes cando é a tempada. A mín, ademáis, dánseme moi ben as trampas, así que gran parte do día o dedico a construilas para poñelas despois en lugares estratéxicos no bosque. Non hay día que non caze, coma mínimo, un coello.

Encántame vivir aquí... todos estamos rodeados da natureza e disfrutamos dela constantemente. O que máis me gusta facer é bañarme no mar de noite, cando todos durmen, é a mellor sensación do mundo... 

Continuarei escribindo sempre que poida, pero agora téñome que ir ou descubriranme. Ata a próxima!

Ausa.

Querido diario:

Roubeille pasta á miña nai para mercar este diario. Espero que non se decate porque non é a primeira vez que o fago e ameázame con castigarme nun internado de nenos conflictivos deses...Por moito que digan, ben sei de que pao son eses internados...

Esta é a primeira vez que escribo nun diario, sempre pensei que son unha mariconada, así que polo momento, ata que me acostume a isto, contareiche só o maís relevante.

Chámome Laura e teño 16 tacos. Vivo en Santiago de Compostela, a capital de Galicia. Sí, onde sempre chove. Vivir aquí mólame, excepto polo meu irmán pequeno, é un plasta... preferíao de bebé, cando só se preocupaba de comer e durmir, polo menos non me daba tanto a chapa como agora... 

Aquí en Santiago a vida é un tanto aburrida, homes e mulleres coas mesmas rutinas de traballo... e os estudos, que por certo dánseme moi mal. Non hai exame de matemáticas no que saque máis dun 3...

Encántame vivir aquí... Galicia é natureza pura e gracias a ela aprendín o meu hobbi favorito: a fotografía. Sacar fotos na rúa, de noite, cando todos durmen é a mellor sensación do mundo...

Merda. Téñome que ir, esquecíame de que hoxe toca clase pola tarde... Volverei escribir cando poida. Ata a próxima!

Laura.

Santo André de Teixido, un recuncho da cultura castrexa

Moi boas, namorados!
A qué andades?

Hoxe véñovos falar de Santo André de Teixido, unha aldea galega que moitos coñecen de oídas e que só unhs poucos a coñecen de verdade...

Aquí atópase unha das tradicións de peregrinaxe máis antigas do mundo; xa comezou na cultura castrexa (na Idade de ferro). A primeira está datada do ano 1391... case nada, eh?
Segundo a lenda, quen non faga esta peregrinación en vida, a fará de morto axudado por un dos mortos do cemiterio. De ahí o gran dito desta aldea ''San Andrés de Teixido, quen non vai de morto, vai de vivo'' facendo alusión á obrigatoriedade persoal desta peregrinaxe.
Ademáis da peregrinación hay moitos rituais a levar a cabo, e seguramente moitos de vos os pouxéchedes en práctica porque son tipiquísimos, pero... cántos coñecedes as orixes e lendas deses rituais?
Namorados... comezamos ;)

Se vades a Santo André de Teixido, comprobaredes que os donos dos postos regálanvos unhas herbas envoltas en papel de aluminio. 
Qué carallo é isto? Pois ben, son as namoreiras, unhas herbas que as hai a fartar por Cedeira e alrrededores. 
Conta a lenda que se queremos que unha persoa se namore de nós, só temos que poñer esta herba nas súas pertenzas persoais sen que se decate. Cando esa persoa a atope, caerá namorado perdidamente...

A miga do pan moldeada, levada ao forno e pintada posteriormente convértese en ''sanandresiños'' que aportan sorte a quen os posúe (estes non os regalan,oh!). Inicialmente, as formas destas sortes eran 3, pero a día de hoxe hai 5:

- A man: protexe as boas amizades.
- A barca: protexe nas viaxes e nos negocios.
- O peixe: mira polo traballo e o alimento.
- O santo: mantén a saúde física e mental.
- O pensamento: axuda nos estudos e coida dos feitizos de maxia negra.

Na fonte das tres canas pídense o desexos a Santo André. Éste é o procedemento:

1.  Formular o desexo.
2.  Bébese auga das tes canas (Importante: non bebades da fonte, a auga non é potable).
3. Tírase á auga unha miga de pan.
Resultado? Se a miga flota, Santo André atenderá ó desexo. Se non flota, non se cumplirá. 

A verdade é que é un gran misterio a orixe destas lendas, xa que, como na maioría de lengas, gardamos delas o contexto e a tradición. Aínda así, co paso do tempo nacerán novas lendas. E nelas, falaranse das vellas que che fan probar as rosquillas nada máis pisar o chan de Santo André, dos homes que venden o mel, dos taberneiros que che fan probar unha morea de licores... o noso Santo André de Teixido.  

Bueeeno, agora xa estamos todos un pouco máis preparados para ir a Santo André de Teixido sen tanto ''postureo'', non vos parece?

Lémonos na seguinte entada, namorados.
Unha aperta ben forte e... ide pola sombra!

Iscita omentata

Moi boas, namorados!

Tal vez o título de esta entrada sóebos a chino... bueno, máis ben é latín. Pero tranquilos, non imos estudar esta lingua da antiguedade...

Hoxe imos falar dun tema que nos concerne a todos; a hamburguesa.

Sí, leedes ven, a hamburguesa. Quen non disfrutou nunca desta comida tan rica e fácil de cociñar? Todo o mundo a probou, e aínda que a uns lles encante e outros a odien, estarán dacordo en que o país onde é máis típica e... Estados Unidos. 

Pero moito ollo! Que en Estados Unidos se coman moitas hamburguesas non quere dicir que sexan orixinarias de alí.

Sabedes de onde proveñen? Quenes foron os primeiros en comela? Pois proveñen da Roma clásica e foron nada máis e nada menos ca os romanos os que as comían. 

Obviamente, a súa hamburguesa non era igualiña á nosa. Seguramente non lle botaban pepinillos, nin ketchup... pero para eles era moi cómodo poder cociñar rápidamente un anaco de carne feita a partir doutra picada e metela entre dúas rebanadas de pan. 

Así foi como naceu a iscita omentata; a nosa hamburguesa, e de xeito ben sinxelo! 

Que non vos enganen, namorados! Ésta é a orixe real desta comida que todo o mundo coñece. Sabíadelo? Eu, aínda que máis para mín que para vós, fixen a miña propia versión da iscita omentata ou hamburguesa. 

(Ei de dicir que estaba boísima!!!)

E vouvos contar un segredo aquí, entre namorados do galego... se o pan é de forno, a leituga e o tomate son da horta e o queixo é feito na casa... pódevos saír a iscita omentata máis rica do mundo!

E isto é todo por hoxe...

Hasta outra, riquiños meus. Lémonos na próxima entrada. 

Ata entón, tede sentidiño e ide pola sombra! ;)