Licantropía asasina

La primera vez que me transformé fue en la montaña de Couso. Me encontré con dos lobos grandes con aspecto feroz. De pronto, me caí al suelo, comencé a sentir convulsiones, me revolqué tres veces sin control y a los pocos segundos yo mismo era un lobo. Estuve cinco días merodeando con los otros dos, hasta que volví a recuperar mi cuerpo. El que usted ve ahora, señor juez. Los otros dos lobos venían conmigo, que yo creía que también eran lobos, se cambiaron a forma humana. Eran dos valencianos. Uno se llamaba Antonio y el otro don Genaro. Y también sufrían una maldición como la mía. Durante mucho tiempo salí como lobo con Antonio y don Genaro. Atacamos y nos comimos a varias personas porque teníamos hambre.

Manuel Blanco Romasanta, CAUSA Nº 1778: CAUSA CONTRA HOMBRE LOBO, JUZGADOS DE ALLARIZ (ORENSE)

Estas foron as declaracións dun dos asasinos máis nomeados na historia de Galicia. Un psicópata galego, o primeiro e único caso de licantropía clínica en España; un dos personaxes máis sinistros de todo o século XIX. 

Chamábase Manuel Blanco Romasanta, pero era máis coñecido coma: O HOME LOBO GALEGO

ÉL PODERÍA SER A ORIXE DO HOME DO SACO OU 

O SACAMANTEIGAS DA TRADICIÓN POPULAR...

Moitos misterios xorden a raíz deste caso... ¿qué hai de certo en todo isto?, ¿sufría o autor criminal licantropía de verdade ou era unha intrincada escusa para intentar librarse das condeas por asasinato?

Coñezamos a historia:

Romasante naceu en 1809 na provincia de Ourense e aínda que na súa partida de nacemento consta coma Manuela, é un home. Levou unha vida común ata a chegada da morte da súa muller, que daría fin a esa vida aparentemente cotiá. Dedicouse á vida ambulante e ermitaña e aínda que fuxiu dunha asusación de asasinato, anos máis tardes non puido escapar delas...

Alegou posuír unha fada ou maldición botada por unha meiga que lle facía transformarse, e mais tarde que se trataba dunha enfermidade. Tamén se pensa que o seu ''brote psicótico'' puido ser debido a unha intoxicación producida pola inxesta de centeno contaminado (equivalente ao LSD)

Os escenarios dos crimes eran os bosques de Redondela e Argostios. Durante anos eludiu á xusticia, cometiendo asasinatos. Romasanta afirmou que, vítima do maleficio que o volvía lobo, matara a trece persoas a sangre fría, usando as mans e dentes para acabar coas súas vidas e comer os seus restos.

4 médicos e 2 ciruxáns evaluaron psíquica e físicamente a Manuel Blanco Romasanta e decretaron que non perdera a razón nin a moral en ningún momento. Diagnosticáronlle licantropía clínica, unha enfermidade cuxa doenza lle facía responsable, en contra da súa vontade, da morte de varias persoas. 

Parece que en 1852 a súa licantropía cesou, levándose a cabo o xuízo definitivo polo asasinato dun total de 9 persoas, todas elas mulleres ou nenos. A resolución foi pena de morte e unha multa de 1.000 reais por vítima.

Sabiades que...?

Isabel II interviu en contra da resolución á morte que lle impuxera o xuiz. 
Segundo a reina, había que impedir a morte de Romasanta porque podería ser moi útil no campo da investigación científica, polo que a condena do suxeito pasou de pena de morte a cadea perpetua.

Finalmente, Manuel Blanco Romasanta morreu aos 54 anos dun cancro estomacal mentres compría condena.

Se queredes coñecer máis profundamente a historia do home lobo galego, mirade este vídeo:

O fundador do PSOE é de PODEMOS

Dous homes co mesmo nome, mesma ideoloxía... en tempos diferentes.

1850 y 1978 viron nacer a dous homes que non só comparten nome, senón principios.

Dous partidos distintos, dúas épocas distintas... pero dúas Españas coas mesmas necesidades políticas.

Pablo Iglesias Turrión é un nome moi soado no panorama político actual. É o nº 1 de PODEMOS, partido de esquerda español fundado en xaneiro de 2014, hai nada. A pesar da súa curta vida, acadou resultados electorais históricos, sendo o 4º partido máis votado nas últimas eleccións europeas e 3ª forza política nas últimas eleccións xerais españolas.

Moi criticado pola dereita pola súa apariencia informal e por criticar, sen pelos na lingua, o abusivo estado de corrupción na que se atopa España. 

Pois ben, non é o único Pablo Iglesias que algunha vez estivo en desacordo co goberno establecido. De feito, a nai do nº1 de PODEMOS, non lle púxo ese nome ao nacer por casualidade, senón en honor ao Pablo Iglesias do que falaremos a continuación. 

Pablo Iglesias Posse, o seu tocaio, foi o fundador do PSOE (Partido Socialista Obreiro Español), pero foi, sobretodo, un rebelde.

Naceu no ano 1850, en Ferrol, e dende cativo non tivo unha vida doada. Foi coa morte do seu pai, cando él contaba con só 3 aniños, cando marchou, coa súa nai Juana e o seu irmán Manuel que aínda era un bebé, para Madrid... andando.
Instaláronse para vivir nun faiado, xa que o familiar que os ía acoller, falecera. Pablo foi internado no ''Real Hospicio del Ave María y San Fernando'', onde aprendeu a ler e escribir por colaborar como tipógrafo. Pouco tempo despois comezou a colaborar no xornal La Iberia.
Durante o Sexenio Revolucionario (1868-1874) converteuse nun autodiacta, e ahí empezou a darlle forma ós seus pensamentos.
Acadou o posto de presidente da ''Asociación General del Arte de Imprimir'', onde formula en clandestinidade un novo partido obreiro-socialista, que o 2 de maio de 1879 sería por fin o PSOE.

Non debemos esquecer que o PSOE que se fundou en 1897 tiña un espírito moito máis reivindicativo, de esquerdas, do pobo, das loitas contra as inxustizas que de dan nos que non teñen as carteiras a reventar de cartos... máis humano que agora.
Hoxe, en 2016, estamos fartos de escoitar na morea de casos de corrupción no que anda metido o PSOE (entre outros moitos partidos políticos). 
Pensades que Pablo Iglesias Posse fundou este partido con este fin?

O doping dos Muñoz (Saga Orixes #2)

Boas, namorados!

Na anterior entrega desta saga das Orixes faleivos de Pedro Muñoz, o meu avó. 

O que non sabedes é que hay outro Pedro Muñoz na miña familia, o meu tío. E sabedes o mellor? Foi moi famoso en España na década dos 80 pola súa profesión de ciclista.

Pedro Muñoz Machín, o meu tío.

Por motivos familiares, só tratei con él cando era pequena, sen embargo interésame moito a súa faceta como ciclista, porque esa profesión motivouna o meu avó, quen lle regalou a súa primeira bicicleta. Tiña 6 anos, e  entusiasmouse tanto que, dende entón o seu soño foi ser ciclista profesional... e conseguiuno.

                                              

Hai un tempiño, buscando información en Internet sobre esta etapa na vida do meu tío, atopei unha noticia no periódico El País que me impactou (link á noticia):

El ciclista Pedro Muñoz, cuatro meses de sanción por 'doping'

• El contraanálisis confirmó el positivo del corredor del Teka en la Vuelta a la Comunidad Valenciana

Na Volta a España de 1982, na 17ª etapa, fíxose unha análise antidopaxe e as análises do meu tío deron... POSITIVO.

Inmediatamente falei co meu avó, que traballou man a man co meu tío, removendo Roma con Santiago para que poidese ascender no mundo do ciclismo.

Contoume que él quedou igual de sorprendido ca min cando viu o resultado da análise.

O meu tío xuroulle que nada era certo e aínda co misterio de se houbo ou non unha manipulación nas análises, a sanción foi non poder competir durante 4 meses.

A súa carreira como ciclista durou ata 1986, con dúas etapas completadas no París-Niza.

Os anos posteriores adicouse a súa empresa de roupa deportiva, con varias tendas en diferentes puntos de España. Hoxe, con 57 anos, continúa este oficio.

Deixando a un lado se a historia do doping é certa ou non, eu coñezo ao meu tío de forma persoal e coma unha Muñoz máis da familia, síntome orgullosa do seus méritos profesionais, que foron moitísimos.
Ademáis, non hai que esquecer que logrou cumprir o seu soño, e iso e o mellor que lle pode pasar a unha persoa.

♥

E isto é todo por hoxe, namorados.

Qué vos parece esta historia?

Lémonos na próxima entrada! Ide pola sombra, meus! ;)